Posts

Showing posts from February, 2021

कभी नीम नीम

माझ्या वागण्यात कंसिस्टंसी नाही आणि मूड प्रत्येक आठवड्याला बदलतात. भरपूर भाज्या आणून हेल्दी मिल्स करणे, वेगवेगळ्या चटण्या करणे हा एक दौर झाला की मला आपला फार वेळ, एनर्जी जात आहे असं वाटून चिडचिड होते आणि हवं तर स्वतः करा, करून घ्या नाहीतर बाहेरून मागवा वर गाडी येऊन थबकते. भरपूर काम, असाईनमेंट्स घेऊन भरगच्च शेड्युल असण्यात सुख वाटतं एकेका महिन्यात, तर हातात एकही काम नको, डेडलाईन्स नकोत, निवांत फिक्शन लिहीत राहावं असं वाटतं लगेच पुढच्या महिन्यात. कधी प्रवास हवे वाटतात, कधी संध्याकाळी चालायला जाणंही संकट वाटत. खूप खरेदी, पैसे उधळणे, नव्या वस्तू, कॉस्मेटिक्स आणणे, वापरणे हा एक मूड, दुसरा मिनीमालिस्ट लाइफस्टाइलचा, कमीतकमी पैसे खर्च करण्याचा, नो मॉल व्हिजिटचा. असे असंख्य विरोधाभास माझ्या वागण्यात आहेत जे मलाही खुपतात तर इतरांना किती कठीण, विचित्र वाटत असणार हे तेच जाणो. घरच्यांबद्दल तर माझ्या अशा मुड्सना झेलण्याबबद्दल सहानुभूती वाटण्याचा आणि मग काय झालं इतकं वाटण्याचाही वेगवेगळा मौसम  असतोच. मैत्रिणी सुद्धा यातून सुटत नाहीत. कधी भरभरुन भेटी, गप्पा, वाघ-बकरी, बुकक्लब नाहीतर कोणाशी संपर्क ...

आये गये मौसम

शनिवार रविवारी घरात भरपूर पेपर्स येतात. इंग्लिश पाच- टाईम्स, इंडियन एक्स्प्रेस, द हिंदू, हिंदुस्तान टाईम्स आणि मिंट लाऊंज. मराठी दोन. लोकसत्ता, मटा. कोणे एकेकाळी मी रविवार संध्याकाळपर्यंत ते वाचून संपवत होते. कात्रणं वगैरे ठेवायचे, अजूनही आहेत ती. नंतर कधी उघडूनही न पाहिलेली फाईल. ते जाऊदे. तर आता म्हणजे गेले कित्येक महिने, वर्षं सुद्धा असेल, खरं तर फेसबुक नावाचा वेळखाऊ राक्षस आयुष्यात आल्यानंतर हळूहळू ही प्रक्रिया सुरू झालीच होती, तर हे पेपर्स वाचायचे राहून जायचे. मग मी खिडकीत त्यांचा गठ्ठा ठेवायचे. तो आठवड्यागणिक वाढत जायचा, त्याबरोबर माझा स्ट्रेसही. मोहन अत्यंत वैतागायचा, मुळात त्याला मी असे हे इतके पेपर्स घेणंच वेडपटपणा वाटतो, आणि अशी रद्दी, तीही रद्दीच्या कपाटाबाहेर साठत गेलेली पाहून तो अस्वस्थ होतो. घरात प्रत्येकाचे ओसीडी आहेत, त्यातला त्याचा हा एक. पण मी निगरगट्टपणे दुर्लक्ष करत, आज नक्की संपवते वाचून वगैरे म्हणत टोलवायचे. मधल्या काळात अजून दोनेक रविवार येऊन जायचे, मी त्यातले 2,3 पेपर्स संपवायचे, उरलेले पुन्हा खिडकीत. व्हायचं काय, ज्यांचे कॉलम किंवा विशेष लेख येतात पेपरमध्ये ते ...

रिकामा अवकाश आणि रंग

ज्यावेळी काहीच न करण्याचे मोमेंट्स येतात ते प्रदीर्घ असतात. लिहिण्याच्या दरम्यान अचानक रिकामा अवकाश भोवती पसरतो. तो आता मला जास्त सुस्पष्ट दिसतो, जाणवतो, धरून ठेवता येतो. तो रिकामा का आहे याचं जस्टीफिकेशन मी स्वतःला द्यायला लावत नाही. कसल्याही कोलाहलाने मी तो भरून काढत नाही. त्या रिकाम्या क्षणांचं शारीर अस्तित्व मी स्केचिंग पॅडवर आणायचा प्रयत्न करते. हा रिकामा तुकडा इतर कसल्याही केओसने मला भरून काढायचा नाही.  लेखकाचं रिकाम्या अवकाशाशी काय नातं असतं, असायला हवं हे खरं तर एलकुंचवारांनी इतक्या सुरेखपणे लिहून ठेवलं आहे, अनेकदा मी वाचलं पण जेव्हा कळत तेव्हाच ते कळतं. त्या कळण्याची वेळ यावी लागते. ती या आधी आलीही अनेकदा, पण मी ती घेतली नाही. मुळात माझ्यातल्या सर्जनशीलतेला फक्त शब्दांशी बांधून ठेवायचा हट्ट मी का करत होते इतकी वर्षे माहीत नाही. चित्रकाराला तीव्रतेनं शब्दातूनही व्यक्त व्हावसं अनेकदा वाटतं आणि कोरा कॅनव्हास सारख लेखन जन्माला येतं. लेखकाला शब्दाशिवाय इतर माध्यमांचीही गरज लागणंही तितकंच साहजिक आहे.   

बस इतनी खतां है मेरी...

गेले काही दिवस मनाचा बहुतेक असावं हट्ट चालू होता की रिकाम्या वेळात जर फेसबुक नसेल तर इतर काहीही करणार नाही. जस्ट चक्कर मारून बघायचा मोह जबरदस्त होता. काय हरकत आहे, हातातलं काम तर झालय, इतर कोणतं अर्जंट महत्वाच कामही बाकी नाहीये. पण तो टाळला. आता लक्षात येतंय की अर्जंट नसलेली पण महत्वाचीच असलेली अशीही अनेक कामं आहेत जी अनेकदा केवळ सतत पुढे ढकलण्याचा कंटाळा आला किंवा लाज वाटली म्हणून कधीतरी लिस्ट मधूनच काढली गेलीत. अशी कामं एकत्र केली तर त्यांचीच पुन्हा एक मोठी लिस्ट झाली. ती शांतपणे बाजूला ठेवून दिली. जगणं म्हणजे लिस्ट संपवणे नाही हे मनाला निग्रहाने सांगितले. संपतीलच ती कामं आज ना उद्या.  काल नीरजाशी बोलताना पुन्हा लक्षात आलं, कशाला प्रत्येक आवडीची गोष्ट, क्रिएशन पैसे मिळवण्याच्या दृष्टीतूनच पाहायला हवं? लिहिण्याची कामं कमी केली, आनंदासाठी लिहायचं ठरवलं, फिक्शन लिहायचं जास्त तर आता पैसे मिळणार नाहीत हे माहीत आहेच ना. मग कशाला पॅरलाल इन्कम सोर्स शोधायचा प्रयत्न?  परवा टाऊनला जायचं आहे. एक्झिबिशन कॅचअप्स.  जळगावच्या राजू बाविस्करांचा फोन आला होता. त्यांचा तिथला परिवर्तन ग्रु...

जो भी है, बस येही एक पल है...

रायटींग स्टुडिओ आणि घर यामधे ये-जा करताना माझ्या नीट जोपासलेल्या मायक्रो-ग्रीन्सची वाट लागते आहे. चवळी, लसुण, अळीव तर सुकूनच गेले. हरबरा आणि लाल माठाच्या हायड्रोपोनिक्सचे पाणी न बदलल्याने ते कुजून गेले. बाकी झाडं नीट आहेत, मधुमालती, गोकर्ण, मोगरा, तुळस, पुदिना मस्त जोम धरुन आहेत. खिडकीबाहेरच्या पेल्टोफ़ोरमचं पोपटी पालवीचं कोवळं घेरेदार छत आणि आत मी लॉकडाऊनच्या काळात जोपासलेली हिरवी दुनिया. सकाळी हे बघताना झेन मिळतो. त्यात आज एक कोणी बासरीवाला कितीतरी वेळ सूर घुमवत राहिला रस्त्यावर. दिसत नव्हता, नुसतेच सूर. सोशल मीडियापासून दूर  असतानाचे हे दिवस मला वेळेची लहान मोठी पॉकेट्स बहाल करुन जातय, कामाच्या दृष्टीने फ़ार काही ग्रेट अचिव्ह करत नाहीये, पण सुट्टीवर गेल्याचा रिलॅक्स्ड मूड मनात टिकून रहातो आहे. आज एक मोठं आर्टिकल पाठवून झाल्यावर मग कादंबरी आणि अनुवादाकडे वळणार. म्युझियम ऑफ़ गोवा करायचं आहे या महिन्यात. त्याकरता सलग आठ दिवस काढायचे आहेत महिना संपतानाचे.  

जो भी हो तुम खुदा की कसम लाजवाब हो

साडी अपसायकलिंगचं प्रोजेक्ट डोक्यातून जातही नाही आणि ते हातात घ्यायला वेळही मिळत नाही. त्यात आज क्राफ्टसव्हीलच्या समिधाशी बोलणं झालं आणि इतक्या शेकडो आयडिया तिने बोलता बोलता सहज सांगितल्या की हातातलं लिहिण्याचं कामं बाजूला ठेवून साड्यांचे फोल्डर्स उघडावेत असा मोह झाला. मला साड्यांचे ड्रेस करण्यात बिलकूल इंटरेस्ट नाही, आहेत तेच ड्रेसेस कमी करायचेत. पण स्टुडिओकरता सुंदर पडदे, क्विल्ट्स, बेडशीट्स, कुशन कव्हर्स, दागिने असं काही काही, आणि सर्वात आधी मेमरी पॅनेल्स, मिक्स मीडिया आर्टवर्क असं करायचं, करवून घ्यायचं डोक्यात आहे. हे नीट मार्गी लागलं तर कथिकच्या  'वारसा' करताही एक अपसायकलिंग रेंज डेव्हलप करता येईल. एअर ड्राय पॉटरी, रेझिन, बोटॅनिकल आर्ट, इको डाइंग, टाईल, ग्लास पेंटिंग्ज, सोप्स आणि काय काय करायचंय मला. ग्रीन गेबल्सची ऍन आणि मी यात काही फरक नाही. कल्पनेचे घोडे साता समुद्रापार दौडत न्यायचे आणि दमून जायचं.  पण एकंदरीतच आज सकाळी इतका सलग मोकळा वेळेचा तुकडा हाताशी लागला की काहीवेळ भिरभिरलंच चक्क. फेसबुक वेळ खाणारा राक्षस आहे आणि सध्या त्याला मागच्या खोलीत डांबून टाकलाय त्यामुळे ...

हिवाळा संपत आला...

Image
फेब्रुवारी तसाही माझा आवडता महिना. हिवाळा संपत आलेला असतो, खिडकीबाहेर पेल्टोफोरम सुरेख कोवळी पालवी पांघरून, उन्हाचा मोठा, उबदार झोत अंगावर.  ठाण्याच्या घरात बाकी सगळं आहे पण इथे आहे तसं पूर्वेचं उन्ह आणि खास पूर्वेचाच लखलखता प्रकाश नाही. तिथे उजेड भरपूर आहे, शांतता आहे, निवांत लिहीत बसावं असं वातावरण आहे. म्हणून तिथे माझा रायटिंग स्टुडिओ करत आहे. सध्या तरी काही आठवडे तिथे घालवायचे, मग पुन्हा पार्ल्यात यायचं असा प्लॅन आहे. यावेळी तिथला सगळा सेटअप पूर्ण केला, स्टुडिओत तसंही मला फार फर्निचर नको आहे. बुकशेल्फ, रायटिंग टेबल, स्टेशनरी आणि इतर गोष्टी ठेवायला जागा. मिथिलाने त्याकरता आयाकियामधून एक सुंदर लाकडी, जाळीचं डिझाइन असलेला पेटारा दिला आहे वाढदिवसाची भेट म्हणून. आता फक्त तिथे जाऊन पुस्तकं, सामान लावायचं आणि लिहायला सुरुवात करायची. अजूनही शेकडो पुस्तकं, नोटबुक्स पार्ल्यातल्या घरात आहेत, लिहायचे जे करंट प्रोजेक्ट्स चालू आहेत त्यांची मला ने-आण होणार आहेच कहाणी दिवस. बघूया कसं जमतंय.  फेसबुकवरून काही महिने ब्रेक घेतला आहे. डोक्यात लिहिण्याच्या विषयांची बरीच गजबज आहे, बाकीची भरपूर क...